Michael de Kok

Vrijheid in verf

“Nauwkeurigheid is niet hetzelfde als waarheid... Als ik mijn ogen dichtdoe, kan ik mijn onderwerp beter zien dan met mijn ogen open. Ik zie het dan zonder alle bijkomstige details – en dat is wat ik schilder.” Henri Matisse

De Kok schildert zijn landschappen, bij wijze van spreken, met de ogen dicht. Uit zijn geheugen. Natuurlijk zit er een residu van de werkelijkheid in. Zoals een schrijver autobiografisch materiaal gebruikt om zijn literaire wereld op te bouwen.
De Kok heeft een landschap gezien. Hij beleeft en herbeleeft het en schildert het later uit het hoofd. Herinneringen aan een landschap, het landschap als herinnering.
Steeds weer wordt de schilder aangetrokken tot de diepte, het zuigende perspectief. De landschappen van De Kok geven het idee van oneindigheid: de immer lokkende verten. Maar de landschappen zijn niet herkenbaar of lokaliseerbaar: het zijn anonieme landschappen, mentale vergezichten.

Hoe meer landschappen je van Michael de Kok ziet, des te meer vragen roepen ze op. Zijn het echt wel vergezichten die hij schildert? Is de wijkende horizon een concrete bestemming of een onmogelijk ideaal? Leiden al die wegen wel ergens naartoe? Of gaat het om beelden die voor iets anders staan?
Zelf zegt De Kok daarover: “Tijdens het schilderproces is er een moment waarop het geschilderde beeld het beeld van de herinnering verdringt, het reële van de herinnering plaats maakt voor de suggestie van het geschilderde.”
Verf is het. En daarin zien wij een landschap.

Eric Rinckhout ( Kunstredacteur De Morgen)

Uit de monografie " Skylines " uitgebracht in samenwerking met galerie Geukens&De Vil in Antwerpen 2010.